دستان کوچک تو، چون حلقه ای ز پیچک
بر دور گردن من، دور از دید مترسک
من غرق عطر گل ها، محو طراوت باغ
ای غنچه ی امیدم، ای همدمم تو میخک
شبنم به گونه ی تو، طوفان زا ست ترسم
خطی ز درد خونین بر سینه ام شود حک
پروانه ی حواسم هر روز و شب به دورت
پرپر زنان مبادا، یک آن شوم ز تو تک
ای رسته باشی از بند، از رنجلاخ هر تیر
تر جنگل خیالم من تک درخت تو رازک
ندامت
چون دود کاه تلخ است
این چاشنی زیستن
بیهوده رنج بردن
بیهوده ساده بودن
ای کاش پای آمد
کز ابتدا می لنگید
می سوخت و دود می شد.
نا زندگی و نا عمر
می گشت زود نابود.
اوه...
آی زندگی!
بوی روزهای تلخ و دم
مشامم را آزرده ست
چهره ام
چو رخسار گندمزار
زرد
حس دم مرگ
بسان شهوت براّن داس
گلوگاهم را
...می لیسد...
آی زندگی!
باز گشتی هست؟
