سستی نگیرید

         شاخچه هایم

                   گرد از رخ مهتاب میگیرد..

در خاک سست این سان

باشم اسیر ماندن

چون آدم گدایان

بر چشمهای بی نور

بر دست های لرزان

امید دوز و نومید

از داد از گدایان 

با آه و اوه و ناله

حسرت کشان و افتان

در کوچه های سینه

چون گرد باد غلطان

در خود فشردن و سوز

در خود شراره افشان

بر خویش پتک بودن

بر درد خویش سندان

ای وای اگر بمانم 

در دشت سار زندان 

ای وای اگر بمانم

گه سینه خیز و حیران

گه دست سوی نا ده

گه آرزوی درمان

از صد هزار بیمار

از هر به دره افتان...

ای کاش یک پرنده

می بود مست و پران

می چید خرده ام را

چون مرغک زمستان 

ای وای اگر بمانم

این گون سست و این سان...