روزی کوکنار و پدرش به زیارت اهل قبور رفتند. وقتی آنها به قبرستان رسیدند، پدر کوکنار نزد قبری که سنگ بلندی بر آن نصب بود رفت و شروع به خواندن فاتحه کرد .

پس از لختی سکوت، کوکنار متوجه شد که بروی لوحه سنگ عکس خوشه گندمی حک شده است و زیر آن با خط نستعلیق زیبا نوشته اند:

     "سال مرگ بابا گندم برابر با سال سقوط علیحضرت نادر شاه افشار..."

کوکنار از پدرش پرسید:

ــــــ پدر ! این قبر گندم است از پدر کلان ما نیست؟!

پدرش گفت:

      "چپ باش بچیم، همین قسم قبول کن. وقتی که ما و تو در زمین غصب کاشته شدیم ، باید گذشتگان این زمین را هم از خود بخوانیم..."

                                       

دو نزن

می ترسم

اگر

      سگ خطابم کنی

آبرویم پیش سگ بریزد...

                    

بسوزند چوب د زختان بی بر ...

                                            ناصر خسرو بلخی

گر درخت بی ثمرم باید سوخت

نگاه بی هدفم کجا باید دوخت

 

 

آی لحظه ها،

                  فرصتی .....

که ساج بنشانم

                      و

از آن زینه کنم

روم از این طوفان کین آیین....

تا اوج آرامش...

 

خندید آسمان:

               "کرنا رفت و نغمه ی لالا آمد،

سرخینه پنجه رفت و سیاه اوباما آمد."